ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

ΕΠΩΝΥΜΟ ΡΩΜΑΝΟΥ

ΟΝΟΜΑ ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑ

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ       ΧΧΧΧΧ

Τ.Κ. 185 33

ΠΟΛΗ ΠΕΙΡΑΙΑΣ

ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΧΧΧΧΧΧΧΧ

ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΘΕΣΗ ΛΥΚΕΙΟ ΚΑΣΤΕΛΛΑΣ

Μ.Κ. 13

ΒΑΘΜΟΣ Β

Στην προηγούμενη φάση της ένορκης διοικητικής εξέτασής μου αναφέρθηκα στο ιστορικό της υπόθεσης μου, καθώς και στους λόγους που δεν παρελάζω, από την καθαρώς προσωπική μου σκοπιά, και ανεξαρτήτως του νομικού πλαισίου της υπόθεσης.

Με αυτό το απολογητικό μου σημείωμα (που αφορά την κλήση σε απολογία που μου δόθηκε την Πέμπτη 16 Μαϊου 2002) θα ήθελα να επικαλεστώ υπέρ μου και τις διατάξεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της 4.11.1950, που κυρώθηκε με νόμο και από τη χώρα μας και ισχύει πλέον κι εδώ.

Σύμφωνα λοιπόν με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση, στον καθένα μας κατοχυρώνεται το δικαίωμα ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας, καθώς και τα δικαιώματα της ελευθερίας της γνώμης, της έκφρασης, της σκέψης, της συνειδήσεως και της λήψεως ή μεταδόσεως πληροφοριών ή ιδεών.

Θεωρώ ότι η κατοχύρωση των δικαιωμάτων αυτών μου επιτρέπει να εκφέρω άποψη αντίθετη εκείνης που είχε αποφασιστεί υπηρεσιακώς σε σχέση με την παρέλαση των μαθητών του σχολείου μου. Και ότι μου επιτρέπει επίσης να ακολουθήσω τη στάση που επιβάλλει η άποψή μου αυτή, να μη κάνω δηλ. κάτι που θα με απεδείκνυε ασυνεπή απέναντι στον ίδιο τον εαυτό μου.

Γνωρίζω βεβαίως ότι τα δικαιώματα που προανέφερα δεν είναι ανεπιφύλακτα και ότι μπορεί να τίθενται περιορισμοί και υποχρεώσεις από το νόμο. Και αντιλαμβάνομαι ότι τέτοιοι περιορισμοί και υποχρεώσεις είναι πιο εύκολα «ανεκτοί» από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση όταν επιβάλλονται στους δημοσίους υπαλλήλους, οι οποίοι δεν μπορούν να ενεργούν απόλυτα ανεξάρτητα, όπως ένας ιδιώτης αλλά υφίστανται δεσμεύσεις από την ιδιότητά τους. Δεν παύει όμως και για τους δημοσίους υπαλλήλους να ισχύει αυτό που ισχύει και για κάθε πολίτη, ότι δηλαδή, λαμβανομένης πάντοτε υπόψη της ιδιότητάς τους, οι περιορισμοί και υποχρεώσεις που τους επιβάλλονται δεν πρέπει να υπερβαίνουν αυτό που είναι αναγκαίο για μια δημοκρατική κοινωνία. Το δε Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ότι δημοκρατική κοινωνία είναι εκείνη που ως κύρια χαρακτηριστικά έχει την ανεκτικότητα, το ανοιχτό πνεύμα και τον πλουραλισμό.

To ερώτημα συνεπώς είναι αν παρίσταται ως αναγκαίο σε μία δημοκρατική κοινωνία να κινείται πειθαρχική διαδικασία, και να επιβληθούν μάλιστα και κυρώσεις, εναντίον ενός καθηγητή, ο οποίος εγκαίρως και κανονικώς γνωστοποίησε στην υπηρεσία του ότι για ιδεολογικούς λόγους δεν είναι σε θέση να συμμετάσχει σε μία (και μόνο μία) από τις εκδηλώσεις μιας εθνικής επετείου, ειδικότερα στην παρέλαση.

Θεωρώ ότι στο ερώτημα αυτό προσήκει μόνο αρνητική απάντηση, ότι δηλ. η κίνηση πειθαρχικής διαδικασίας εναντίον μου, πολύ μάλλον δε η τυχόν επιβολή κυρώσεων, υπερβαίνει αυτό που είναι αναγκαίο σε μια δημοκρατική κοινωνία, διότι δεν αρνούμαι τον εορτασμό των εθνικών επετείων στους οποίους συμμετέχω ποικιλοτρόπως (τα παιδιά τα συνόδεψα στην κατάθεση στεφάνου την παραμονή της 28ης Οκτωβρίου, διοργάνωσα εγώ προσωπικά τη γιορτή της 25ης Μαρτίου κλπ.κλπ.), αρνούμαι αυτή τη συγκεκριμμένη μορφή εορτασμού τους (δηλ. την παρέλαση). Η παρέλαση είναι κατάλοιπο ενός κόσμου που έχει ταφεί από καιρό. Κατάλοιπο (το ξαναγράφω!) της δικτατορίας Μεταξά, που ποιος θα το πίστευε ότι 62 ολόκληρα χρόνια μετά το θάνατό του, η τεταρτοαυγουστιανή σύλληψη για τη στρατιωτικοποίηση της νεολαίας, θα είχε ριζώσει τόσο βαθιά στα εκπαιδευτικά μας πράγματα! Οι πολυαγαπημένες του μαθητικές παρελάσεις θα συνέχιζαν να θεωρούνται αναπόσπαστο στοιχείο της εκπαιδευτικής διαδικασίας!

Παρότι αυτές είναι οι απόψεις μου για τις μαθητικές παρελάσεις, και θα μπορούσα να υποστηρίξω τα ίδια όχι μόνο για τη συμμετοχή, αλλά και για την προετοιμασία, δεν το κάνω, αλλά, συναισθανόμενη τις υποχρεώσεις μου ως καθηγήτριας φυσικής αγωγής, προετοιμάζω κανονικά τα παιδιά για την παρέλαση. Αυτό έκανα στο παρελθόν σε όλα τα σχολεία που παρήλαυναν και ουδέποτε δημιουργήθηκε πρόβλημα.

Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση, μέχρι τις 19 Οκτωβρίου 2001 που έδωσα το έγγραφο στο λυκειάρχη μου (με αριθμό πρωτοκόλλου 300), δεν είχε οριστεί, ούτε βρεθεί, όπως όφειλε, αντικαταστάτης μου - συνοδός (καθηγητής ή καθηγήτρια) των μαθητών. Ήμουν δε πεπεισμένη ότι κάτι τέτοιο ήταν πλέον αδύνατο να γίνει. Θεώρησα δε ότι θα ήταν χειρότερο για τα παιδιά να προετοιμασθούν για την παρέλαση και μετά να μη παρελάσουν, παρά να μη προετοιμασθούν καθόλου.

Τέλος ζητώ να ληφθεί υπόψη η μέχρι τώρα επιδειχθείσα στο σχολείο και στην υπηρεσία μου συμπεριφορά μου ως καθηγήτρια, ως προς την οποία ουδέποτε μέχρι σήμερα, απεδόθει σ' εμένα ψόγος.

Μετά τιμής

Φραντζέσκα Ρωμάνου

Πειραιάς 23-5-2002